Geleneksel perakendecilerin uzmanlaşmadan faaliyetini sürdürdüğü bir satış noktası ile organize perakende sektörüne ait bir satış noktasının müşterilerine sunduğu aynı üründeki fiyat farkı yüzde 20–30 oranında geleneksel perakendeci aleyhine. Bunun nedeni ise verimlilik ve ölçek ekonomisi.
Söz konusu geleneksel satış noktasının bu verimsizliğe rağmen ticari faaliyetlerini ikame ettirmesi ancak kayıt dışı enstrümanları kullanarak mümkün olabiliyor. Örneğin; KDV, ÖTV, SSK primleri, Gelir Vergileri, aile fertlerinin işyerinde çalışması vb. Tüketiciler alınan hizmet ve ödenen bedel konusunda tamamen akılcı davrandığından en azından alımlarının büyük bölümü için, alışveriş ettikleri geleneksel satış noktalarını bırakıyor.
Geleneksel perakendecilerden belirli bir alana odaklanarak uzmanlaşanlar ise mağazalarında binlerce farklı çeşidi ucuz fiyatlarla sunabilen ulusal ve uluslararası organize perakendecilere rağmen son derece başarılı olabiliyor. Hatta zamanla organize perakende kategorisine geçebiliyor. Örneğin; oyuncak marketleri, yapı marketleri, elektronik marketler vb. organize perakendeci konumuna geçmeden önce geleneksel uzman mağazalardı. Türkiye’ de bu alanda başarı öykülerine sıkça rastlıyoruz.
Perakende sektörü gibi büyük bir sektörün yüksek kaliteli düzenleyici reformunun bilgiye dayalı ve yeknesak yapılabilmesi için merkezi teknik birim desteği alınması gerekir.
Gelişmiş ülkelerde halen yürürlükteki perakende sektör düzenlemeleri incelenmeli, özellikle menfi neticeleri kaydedilen hatalar derinlemesine analiz edilmelidir. Başarısı kanıtlanmış düzenlemeler ise alınmalıdır.
Kaynak: Bu yazı, Kolay İletişim tarafından, KobiFinans için düzenlenmiştir.
